???WHY???

Chaos is een scheldwoord dat we gebruiken als zaken helemaal uit de hand dreigen te lopen. Het is zowat het laatste dat je elkaar toewenst. Chaos is slecht, en moet ten koste van alles worden vermeden. Tegenover chaos staat orde. Orde is goed en vormt de basis van alle vooruitgang in onze samenleving. Maar niet voor lang meer.

De nieuwste inzichten tonen aan dat dit standpunt dringend aan herziening toe is. Langzaam maar zeker dringt het besef door, dat chaos en orde geen tegenstellingen zijn, waaruit moet worden gekozen. Chaos en orde zijn twee kanten van eenzelfde medaille, en vormen samen een bron van creativiteit.

— F. van Eijnatten
De theorie van het chaosdenken

Het is geen geheim dat kunst en cultuur momenteel weinig plek en steun krijgt in de Nederlandse samenleving. Door de recessie is er flink bezuinigd op kunst en cultuur en heeft er landelijk veel reorganisatie plaatsgevonden. Het heeft er onder andere voor gezorgd dat juist de vraag naar kunst en cultuur in de maatschappij de afgelopen jaren is gegroeid en nog steeds groeiende is. ‘Jonge makers zijn zelfredzaam, autonoom, coöperatief, informeel en digitaal. Ze behoren tot een bevlogen generatie die met een frisse blik en nieuwe aanpak langs de traditionele instellingen aan het schuiven is.’ En die ‘volwassen wordt in een periode waarin de overheidsmiddelen opdrogen en het kunstklimaat verhardt.’ Voor deze generatie is ‘passie de drijfveer, samenwerking een sleutelwoord en zijn tegenprestaties als delen van kennis en ervaring, inbreng van andere competenties en nieuwe contacten cruciaal. Ze beginnen gewoon en jagen, tegenslagen of niet, crisis of geen crisis, vastberaden hun dromen na, die verder reiken dan een particuliere carrière.’, schrijft Ineke van Hamersveld in Peers to peers, 2014. Mede omdat er vanuit de politiek en de staat verwacht wordt dat er op een creatieve manier, een andere dan men gewend is, nieuwe initiatieven ontstaan.

Veel kunstenaars uit het Oosten lijken direct richting de randstad te verdwijnen. Waarom? Het culturele aanbod blijkt hier nu eenmaal oneindig te zijn, terwijl het linkse Oosten schreeuwt om meer (meer, meer, meer) kunst. Het concept RUIS is dan ook ontstaan vanuit een gemis aan ruimte voor experiment, een ode aan de kunstenaar uit de regio. Daarnaast is het de ambitie (internationale) kunstenaars naar Nijmegen te halen. Om zo het culturele landschap in het Oosten van Nederland, het habitat en netwerk van de kunstenaars die zich hier hebben gevestigd, te versterken en vergroten. Het creëren van een culturele atmosfeer waar de kunstenaar en het proces van het maken van kunst de plaats krijgt die het verdient, is de kern van RUIS.

Niet het ‘eindproduct’ van de maker, maar juist het onderzoek van deze staat bij RUIS centraal. Door het proces, de visie en het onderzoek van kunstenaars te tonen beoogt RUIS een inkijkje te geven in de levenswijze van de kunstenaar. Doel is dat de bezoeker zich hierdoor met de kunstenaar kan identificeren en zich in het maakproces kan verplaatsen. Dit doet RUIS door transparant te zijn in haar persoonlijke ontwikkelingen, en de liefhebber op ieder moment te verwelkomen. Naast openingen van tentoonstellingen is de bezoeker juist welkom tijdens de opbouw hiervan en kan deze ook binnen wandelen terwijl de kunstenaar in kwestie aan het werk is in de expositieruimte. Hierdoor vormt RUIS een platform waar men zich verbonden voelt met zowel de ruimte, de kunst en de kunstenaars.

De uitwisseling tussen het publiek van RUIS, de kunstenaars en RUIS als organisatie, is gericht op direct contact en dialoog en beoogt hiermee de kloof tussen hedendaagse kunst en het publiek te verkleinen. Door een basis te bieden aan kunstenaars voor wie hedendaagse experimentele kunst centraal staat, draagt RUIS bij aan het culturele klimaat in het Oosten waardoor het voor kunstenaars interessant wordt zich hier te (blijven) vestigen. RUIS doorbreekt de orde van dag en omarmt de chaos van het dagelijks leven van een kunstenaar.